Evlilik, insanlık tarihi kadar eski, medeniyetin inşası kadar hayati ve yaradılışımızın en derin sırlarını barındıran mukaddes bir kurumdur. Ancak bugün, mahkeme koridorlarında yankılanan boşanma çığlıklarına, aynı çatı altında yaşayıp birbirine sağırlaşmış çiftlerin sessizliğine baktığımızda, evliliğin ruhunu kaybettiğini görüyoruz. Bu ruh kaybının temelinde, seküler aklın ve modernitenin hayatımızdan söküp aldığı o tılsımlı kavram yatmaktadır: Anlayış. Bizler, birbirine yoldaş olması emredilen eşleri, bitmek bilmez bir ego savaşının rakiplerine dönüştüren bu küresel ifsad projesinin tam ortasındayız.
Bireycilik Putunun Gölgesinde Zehirlenen Yuvalar
Batı'nın "bireysel özgürlük" ambalajıyla sunduğu, aslında insanı kendi arzularının kölesi yapan o hastalıklı düşünce sistemi, bugün evlerimizin içine kadar girmiştir. Modern kapitalist düzen, fedakarlık yapan, kanaat eden, birbirine tutunan güçlü aileler değil; bencil, sadece kendi konforunu düşünen ve sürekli tüketen yalnız bireyler ister. Modern dönemin bize dayattığı bu hastalıklı bireycilik, aynı çatı altındaki iki insanı birbirine sağırlaştırmış, evliliği bir "ortaklık" değil, bir "rekabet" sahasına çevirmiştir.
Bugün evliliklerde anlayışın yerini "Benim haklarım", "Benim kariyerim", "Benim özel alanım" gibi bencilce talepler almıştır. Kendi hevasını ve kibrini putlaştıran seküler zihniyet, eşlerin birbirinin eksiğini kapatmasını "taviz vermek" veya "ezilmek" olarak kodlamaktadır. Oysa iki devasa egonun çarpıştığı bir evde huzurun barınması, merhametin yeşermesi imkansızdır. Anlayış, "ben" demekten vazgeçip "biz" olabilmenin, kibrin ayaklar altına alınıp fedakarlığın baş tacı edilmesinin adıdır.
Tahakküm Değil, Emanet ve Teslimiyet Şuuru
Bizim kadim medeniyetimizde ve İslami tasavvurumuzda kadın ve erkek, birbirine tahakküm kurmak, birbirini ezmek veya bir güç yarışına girmek için yaratılmamıştır. Kur’an-ı Kerim, eşleri birbirinin "örtüsü" (libas) olarak tanımlar. Örtü; kusurları gizler, dışarıdan gelen soğuğa ve tehlikelere karşı korur, bedeni sarıp sarmalar. İslami tasavvurda eş, tahakküm edilecek bir rakip değil; Allah'ın adıyla, O'nun rızası gözetilerek alınmış kutlu bir emanettir.
Bu emanet şuuru, derin bir anlayışı beraberinde getirir. Eşinin insani zafiyetlerini, yorgunluklarını, hüzünlerini ve zaaflarını merhametle karşılamak, inancımızın temel bir gereğidir. Ancak modernitenin zehirlediği zihinler, eşinin en ufak bir hatasında onu acımasızca yargılamayı, bir "hata bulucu" gibi tetikte beklemeyi çağdaşlık zannetmektedir. Anlayışın bittiği yerde yargısız infazlar başlar; emanet şuurunun yitirildiği yerde ise evlilik, sadece hukuki bir sözleşmeden ibaret kalır.
Hak Arama Arenasından Merhamet Medeniyetine
Bugün aile kurumunu siyasetin sığ sularında, meclis kürsülerindeki kanun tasarılarıyla veya bürokratik tedbirlerle kurtarabileceğini sananlar büyük bir yanılgı içindedir. Hukuk, evliliğin sadece sınırlarını çizebilir; evliliğin içini dolduracak olan şey ise ahlaktır, şefkattir. Hukukun soğuk kurallarıyla değil, ahlakın ve şefkatin sıcaklığıyla ayakta duran evlilik kurumu, bugün ne yazık ki bir "hak arama" arenasına dönüştürülmüştür.
Bir evlilikte eşler birbirine karşı sadece "haklarını" savunan iki avukat gibi davranmaya başlamışsa, o evden meveddet (derin sevgi) ve rahmet (şefkat) çoktan göçüp gitmiş demektir. Hakların milimi milimine hesaplandığı bir ilişkide anlayış barınamaz. Anlayış, kendi hakkından feragat edebilme erdemidir. Yorulan eşinin yükünü sormadan omuzlamak, öfkeli anında susabilmek, kırıldığında bile kırmamaktır. Batı'nın bize dayattığı sözleşmeci evlilik modeli, bu diğergamlığı "zayıflık" olarak nitelendirirken, bizim inancımız bunu yuvayı cennet bahçesine çeviren en büyük "güç" olarak görür.
Ekranların Pompaladığı Sahte Beklentiler ve Tahammülsüzlük
Toplumsal çürümemizin en büyük mimarı olan medya düzeni ve dijital platformlar, evlilikteki anlayışsızlığın da baş müsebbibidir. Sosyal medyanın sahte dünyasında pompalanan "kusursuz eş", "mükemmel hayat", "hiç tartışmayan çift" algısı, gerçek hayatın zorluklarıyla yüzleşen çiftleri derin bir hayal kırıklığına sürüklemektedir.
Kusursuzluk algısıyla zehirlenen zihinler, eşlerinin en ufak insani zafiyetinde tahammülsüzlük girdabına sürüklenmekte; anlayış göstermek yerine anında gemileri yakmayı tercih etmektedir. O sahte dizilerde dayatılan toksik ilişkiler ve entrikalar, evlerimizdeki masumiyeti ve tahammülü çalmıştır. Hayatı bir "Instagram vitrini" gibi yaşamak isteyenler, evliliğin o çileli ama bir o kadar da kıymetli tekamül yolculuğuna katlanamamaktadır.
Son Kaleyi İçeriden Tahkim Etmek
Geldiğimiz noktada, boşanma istatistiklerine bakıp sahte gözyaşları dökmeyi bırakmalı ve asıl sorunun kökenine, kalbimize dönmeliyiz. Evlilikte anlayış, sadece psikolojik bir tavsiye değil, medeniyetimizin ayakta kalma mücadelesidir.
Eğer yuvalarımızı Batı'nın seküler, bencil ve rekabetçi zihniyetinden arındıramazsak; aile, toplumsal çürümenin enkazı altında kalmaya mahkumdur. Eşimize gösterdiğimiz anlayış, aslında kendi ahiretimize, kendi medeniyetimize ve yetiştireceğimiz nesillere yaptığımız en büyük yatırımdır. Anlayışsızlığın, kibrin ve bencilliğin ateşini ancak merhametin, fedakarlığın ve İslami bir şuurun serin sularıyla söndürebiliriz. Eşlerimizi birer yol arkadaşı, yuvalarımızı ise dünyevi hırslardan arınmış birer sekinet (huzur) sığınağı olarak yeniden inşa etmek zorundayız. Çünkü merhametin olmadığı bir evde, insanlığın da yeri yoktur.